كلاغ را بايد بهترين و پخته ترين فيلم بيضايي تا قبل از انقلاب دانست . مسئله فيلم خيلي عاطفي است و خود موضوع فيلم زيبا . زني اطلاعيه گم شدن خودش را ميدهد, گويي انتظار دارد كه او را بيابند , زيرا او منبع تاريخ گذشته است, شايد ميخواهد با يافتنش بجز عروسش كسان ديگري هم از گذشته اي كه او ديده و بياددارد باخبر شوند.

بيضايي با استفاده ا ز فيلمبرداري زيباي فخيمي  در ارائه و مقايسه دو جامعه گذشته وحال و روانشناسي دقيق يك جامعه موفق است .چه اينبار بر خلاف غريبه و مه كه از يك كار سينمايي درخشان برخوردار بود(دور از مسئله داستاني فيلم) از يك مسئله عاطفي سينمايي برخوردار است. بيضايي با پرداختي يكدست  فيلم را تا به آخر پيش ميبرد و بايد براي ساختن اين فيلم به او تبريك گفت. بخصوص سكانسهايي كه مربوط به گذشته تهران ميشود و از ميزانس هاي فوق العاده اي برخوردار است. 

عبدالله باكيده در مجله سينما. سال 1365.